انتشار مقاله استانداردسازی نامهای جغرافیایی:
چالشها و راهکارها در بافت زبانها و مناطق جغرافیایی مختلف در بولتن شماره 70 گروه متخصصان نامهای جغرافیایی سازمان ملل متحد(UNGEGN)
به گزارش اداره روابط عمومی سازمان نقشهبرداری کشور، به نقل از کمیته تخصصی نامنگاری و یکسانسازی نامهای جغرافیایی ایران، موضوع این شماره از بولتن گروه متخصصان نامهای جغرافیایی سازمان ملل متحد (UNGEGN) "استانداردسازی نامهای جغرافیایی در زبانها و مناطق جغرافیایی" بود. این مقاله که از سوی دبیرخانه این کمیته در ایران به گروه متخصصان نامهای جغرافیایی سازمان ملل متحد (UNGEGN) ارائه شده بود، در صفحه 42 بولتن شماره 70 آن گروه منتشر شده است. در این شماره، راحله علیزاده و ابوالفضل بلندیان به این موضوع پرداختهاند که نامهای جغرافیایی تنها برچسبی برای مکانها نیستند، بلکه بازتابی از تاریخ، فرهنگ، زبان و هویت یک ملت یا قوم شمار میروند. ثبت صحیح این نامها در نقشهها، اطلسها و اسناد جغرافیایی، علاوه بر ضرورت ملی،حافظ هویت فرهنگی و تاریخی است. هر نام، خواه یک کوه، رود یا شهر میتواند روایتی از اسطورهها، باورها و تحولات تاریخی یک منطقه را در خود جای دهد. استانداردسازی نامهای جغرافیایی در ایران در حقیقت یک پروژهی زیربنایی و استراتژیک است که فراتر از یک اقدام اداری، نقش بیبدیلی در حفاظت از میراث فرهنگی، تقویت هویت ملی و یکپارچگی سرزمینی ایفا میکند.
با توجه به تنوع زبانی و فرهنگی بینظیر ایران، این فرآیند نه تنها به معنای یکسانسازی، بلکه به منزلهی ایجاد پلی میان گذشته و آینده، محلی و ملی، و سنت و مدرنیته است. ایجاد یک پایگاه دادهی جامع و چندزبانه با قابلیت ارائه تلفظ صحیح، آوانگاری دقیق و ثبت همزمان نامها به هر دو شکل رسمی و محلی، تنها راهکار ممکن برای نیل به این هدف متعالی است. چنین سیستمی ضمن جلوگیری از تحریف و تغییر تلفظ و نوشتار نامها، به عنوان یک مرجع معتبر برای گردشگران، پژوهشگران، نهادهای دولتی و بینالمللی عمل کرده و از سردرگمیهای ناشی از نامهای چندگانه و نادرست جلوگیری میکند.
موفقیت این طرح منوط به رعایت سه اصل بنیادین است: نخست، پاسداشت تنوع زبانی و فرهنگی از طریق ثبت نامها به همهی زبانهای رایج کشور. دوم، ایجاد تعادل هوشمندانه بین هویت محلی و ملی با استفاده از خط فارسی به عنوان خط مشترک و سوم، جلب مشارکت و همکاری همهجانبهی نهادهای دولتی ذیربط و جوامع محلی از طریق تشکیل کمیتههای تخصصی متشکل از زبانشناسان، تاریخدانان و نمایندگان مناطق. برای ایران، این پروژه یک فرصت تاریخی است تا ضمن افزایش دقت و کارایی در مدیریت سرزمینی، غنای فرهنگی خود را به نمایش گذاشته و وحدت ملی را در پرتو احترام به کثرت قومی و زبانی تقویت کند. در نهایت، استانداردسازی موفق نامها، میراثی ماندگار برای نسلهای آینده خواهد بود که در آن دقت علمی، انسجام ملی و ثروت فرهنگی در هماهنگی کامل به چشم میخورد.
آدرس مقاله: https://unstats.un.org/unsd/ungegn/pubs/Bulletin/UNGEGN-bulletin-no.70.pdf



