به گزارش روابط عمومی سازمان نقشه‌برداری کشور، به نقل از مدیریت نقشه‌نگاری و اطلس‌های ملی، به مناسبت روز ۹ آذر ماه به عنوان روز ملی جزایر سه‌گانه (تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی) که در تقویم رسمی کشور به ثبت رسیده است، سازمان نقشه‌برداری کشور در اجرای وظایف حاکمیتی خود در زمینه گردآوری، حفظ و مستندسازی داده‌های جغرافیایی سرزمین جمهوری اسلامی ایران، اقدام به گردآوری مجموعه‌ای از نقشه‌های تاریخی مربوط به خلیج فارس و جزایر سه گانه ایرانی «ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک» نموده است. این نقشه‌ها بخشی از اسناد معتبر و ارزشمندِ مربوط به محدوده آب‌های جنوبی سرزمین ایران «خلیج همیشه فارس» به شمار می‌روند و با اتکا به منابع رسمی داخلی و بین‌المللی، جایگاه مسلم و تاریخی این جزایر در ترکیب سرزمینی ایران عزیز را به روشنی مستند می‌سازند. 

پیشینه تاریخی جزایر سه‌گانه ایرانی «ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک»:

دوره پیش از اسلام: مطابق بررسی‌های تاریخی انجام شده همواره جزیره ابوموسی از سوی ایرانیان اداره می‌شده، چنانچه در گذشته تحت تسلط ایلامیان بوده، در زمان سلسله هخامنشیان جزء یکی از ایالت‌های جنوب غربی و ساتراپ چهاردهم بوده، در زمان پادشاهی کوروش و بعدها در زمان داریوش تمامی آب‌های جنوب ایران و جزایر آن از جمله جزیره ابوموسی به استناد کتیبه بیستون جزء ساتراب پارس محسوب می‌شده و در زمان تسلط دو سلسله اشکانیان و ساسانیان نیز این جزیره جزء قلمرو ایران بود.

دوره پس از اسلام: جزیره ابوموسی در دوره حکام سلجوقی شکوه و رونق زیادی داشت و پس از آن در دوره‌هایی از تسلط سلسله‌های صفویه، افشاری، زندیه تحت اشغال پرتغالی‌ها قرار گرفت، سپس در دوره شاه عباس با از بین رفتن اقتدار پرتغالی‌ها این جزیره در اختیار حکومت ایران قرار می‌گیرد. جزیره ابوموسی و سایر جزایر در دوره قاجاریه تا زمان فتحعلی شاه قاجار جزء ایالت فارس به شمار می‌رفت. در اوایل قرن بیستم و با سیطره انگلیس بر خلیج فارس جزایر سه گانه ایرانی به اشغال انگلیسی‌ها در می‌آید تا اینکه پس از یک دوره نزدیک به هفتاد‌ سال اشغال (از سال 1903 میلادی) سرانجام در تاریخ 1971/11/30 میلادی برابر با 1350/09/09 شمسی با رشادت تفنگداران نیروی دریایی ایران، این جزایر به آغوش وطن بازگشتند.